Daarnet verslikte ik me in mijn deugddoend glas frisdrank na een lange schooldag, toen ik de krant opensloeg en er in koeien van letters zag verschijnen dat men politici moet straffen als ze het algemeen rookverbod tegenhouden, volgens twee artsen.

Pardon?

Politici straffen omdat ze in een politiek duel aan een andere zijde staan dan jij? Politici straffen omdat ze de belangen van een groot deel van de samenleving behartigen? Politici straffen omdat ze argumenten tegen elkaar afwegen en jouw argument niet overtuigend genoeg vinden? Alsjeblieft zeg.

Zoals elke ochtend tastte ik deze morgen nog slaapdronken naar mijn wekkerradio om dat irritante gepiep het zwijgen op te leggen, en me te laten wekken door het journaal. Ik was op slaag klaarwakker. Een aardbeving in Chili, wederom met zo veel doden. Wat een ramp. Catastrofe.

Dat verdient het om een week lang de headlines te halen en een vierde van je krant aan te besteden, dacht ik. Of we zouden kunnen een grootste hulpcampagne, met liedjes gezongen door supersterren en gigantische gala's en cakebakacties voor de slachtoffers van Chili opzetten. Moreel zijn we hen dat verschuldigd na al wat we voor Haïti hebben gedaan, dacht ik.

En als het nieuwtje eraf is, kunnen we het vervolgens weer droppen, het weer uit de media laten verdwijnen, en ons misschien op een nieuwe treinramp of vliegtuigcrash ofzo gaan focussen. Of met wat geluk willen de politici weer wat spektakel geven in verband met B-H-V en het al dan niet splitsen ervan enzo. En tegen dan zijn we weer enkele weken verder, en zijn we weer klaar om ons druk te maken over een nieuwe ramp met 200 000 of 19 doden, of een politieke crisis die ons enkele miljoenen euro kost.

Want daar is de plebejische massa in geïnteresseerd. Laat de 17 mensen per minuut maar sterven van de honger, en laat de VS er maar elk jaar voldoende geld om de hele economie van dat land weer op gang te trekken doorschieten op het straatarme Afghanistan. Dat interesseert toch niemand.

Het is lelijk(oke, anderen vinden dit misschien niet, maar ik vind dat het mooie, fijne, tot in de puntjes afgewerkte design van Apple hier ontbreekt - net als op de iPhone en iPod Touch trouwens), het ondersteunt geen multi-tasking, heeft geen ingebouwde webcam, kost behoorlijk wat voor wat het kan, draait iPhoneOS ipv Snow Leopard, heeft geen SD-ingang of USB-poort (zodat als je 3G wil je echt wel het - veel - duurdere toestel moet kopen)en heeft een light-versie van iWork.

Ik heb het inderdaad over de iPad. Nee, ik sta er niet wild van. Ik ben een fan van veel producten van Apple, maar aan zowel de iPod Touch als de iPhone heb ik - wat design en prijs/kwaliteit betreft een nogal grondige hekel. En dan moet je natuurlijk niet met een toestel afkomen dat weinig meer is dan een nogal groot uitgevallen versie ervan - maar die niet kan bellen.

Wat wel moet gezegd worden, is dat de software om e-books te lezen (iBook) er zeer goed uitgewerkt uit ziet, en dat de NYT-applicatie me deed watertanden. Maar om daar 354 (excl btw en taksen) voor te geven, da's me wat te gek. Als Apple bij een volgende update multitasking zou laten ondersteunen, en de prijs wat laten zakken, zou er meteen veel veranderen.

Maar da's op basis van wat ik gisteren heb gezien in de presentatie van Steve Jobs. Misschien ben ik na een hands-on wel even betoverd als ik was na mijn eerste contact met de iPod of de Macbook (Pro)... (maar dus niet na mijn eerste contact met iPhone of iPod Touch, dus ik vrees ervoor).

Alle pluspunten van de iPad (engelstalig) kun je vinden op www.apple.com/ipad
Alle minpunten van de iPad kun je vinden op http://www.demorgen.be/dm/nl/5401/Multimedia/article/detail/1060453/2010/01/28/10-redenen-waarom-de-iPad-suckt.dhtml

Oudere politici verklaren soms in de krant dat ze heimwee hebben naar de tijd van toen, naar de tijd waarin politiek nog werd gevoerd in stille achterkamertjes, naar de tijd waarin iedereen elkaar kende. ‘Waarom?’ antwoordt een stomverbaasde journalist dan steevast, net zoals ik zou doen ware ik journalist. Achterkamertjespolitiek heeft namelijk een negatieve connotatie gekregen. In de meeste gevallen krijgt de journalist dan een gelijkaardig antwoord: Goed bestuur (om even Letermes slogan te gebruiken) is eenvoudiger te bekomen als meningsverschillen worden uitgevochten op de parlementsbanken, of in de vergaderzalen, en niet voor de camera. Als zo’n interview vervolgens op een internetforum wordt gegooid, lees ik er immer dezelfde commentaren. ‘Het is schandalig!’ ‘Hebben ze iets te verbergen misschien?’. Ik denk dat die criticasters deels gelijk hebben. Dat ze inderdaad iets te verbergen hebben. Maar ik stel me de vraag of dat wel noodzakelijkerwijs schandalig hoeft te zijn.

Misschien heeft het iets te maken met de sensatiecultuur waar we in leven. Mensen willen niet langer weten hoe ze bestuurd worden, hoe hun financiën beheerd worden of waar hun belastingsgeld naartoe gaat – tenzij het om een schandaal gaat natuurlijk. Ze hebben voldoende zelfvertrouwen (of is arrogantie beter op zijn plaats?) om ervan uit te gaan dat ze dat reeds weten, volgens mij. Nee, mensen lezen liever over vlammende ruzies. Wil je verkopen, moet je politici straffe uitspraken ontlokken. Dat ze met iemand anders niet kunnen onderhandelen, dat een bepaalde partij slechts uit decadente leden bestaat, zoiets. Journalisten hebben dit ook begrepen: wil je lezers, moet je niet berichten over wat besloten wordt. Dan moet je berichten over Michel Daerden die ladderzat (oké, zelf zei hij wel dat hij nuchter was, maar ik denk dat hij daar een nogal ruime interpretatie van het begrip ‘nuchter’ hanteerde) de senaat toespreekt. Triestig, hoe zelfs een ‘kwaliteitskrant’ als De Standaard de vraag van Geert Lambert, waar Daerden op antwoordde, achterwege liet in het filmpje dat het op haar website plaatste – of hoe sensatie voor inhoud komt. Je zou natuurlijk ook kunnen berichten over Kris Peeters die bloed geeft of Yves Leterme die interne bloedingen heeft ten gevolge van de stress op Hertoginnedal.

Het woord is eruit. Hertoginnedal. Als je Leterme, politiek, ruziënde politici en spektakel als trefwoorden krijgt, dan weet je meteen dat het over Hertoginnedal gaat. Het is een kasteel dat legendarisch is in de Belgische politiek. Omdat daar door de regering van toen het Taalcompromis werd uitgewerkt. Maar vooral omdat het dé plaats is voor besloten onderhandelingen. Als Belgische politici met een knoop zitten die ze niet kunnen ontwarren, trekken ze naar Hertoginnedal, waar ze zonder gestoord te worden en in alle rust tot een oplossing kunnen komen. Of toch, zo was het vroeger. En dat is nu net waarom ik Hertoginnedal aanhaal. Er is geen beter middel om de evolutie waar die oudere politici uit mijn inleiding het over hadden te illustreren. Want wanneer ik me de onderhandelingen van 2007, die voor een groot deel in Hertoginnedal plaatsvonden, voor de geest haal, denk ik helemaal niet aan een besloten vergadering, waarvan men enkel verneemt wat er besloten is. Dan denk ik aan een steekspelletje waarbij men dagelijks geüpdatet wordt over wie wat gezegd heeft en wie met wie in de clinch ligt. Dan denk ik aan journalisten die kamperen voor de poorten, aan politici die journalisten alles vertellen wat er binnenin gebeurt, hun eigen standpunten goed in de verf zetten, de overige onderhandelaars zo veel mogelijk verwijten naar het hoofd slingeren, en vervolgens besluiten dat ze in een goede sfeer en op een constructieve manier naar oplossingen zoeken.

Bref: vandaag wordt politiek voor een groot stuk in de media en voor de camera gevoerd. In 10 seconden een statement op een overtuigende en vlotte manier brengen, dat is wat een hedendaags politicus moet kunnen. One-liners zijn nimmer zo belangrijk geweest. De 10-secondencultuur gaat gepaard met de sensatiecultuur. Maar hoe je het ook noemt, het is volgens mij een gevaarlijke evolutie. Want waarvoor trok men vroeger naar Hertoginnedal? Omdat men in beslotenheid sneller tot kwalitatief hoogstaandere besluiten en compromissen komt. U begrijpt dat wanneer men dan plots alles in de grijpgrage klauwen van journalisten gaat gooien, men minder vlot resultaten bekomt. Zou u nog in alle sereniteit kunnen onderhandelen met iemand die gisteren voor de camera’s van VRT of RTBF heeft beweerd dat er met u niet te onderhandelen valt? Ik in ieder geval niet. En onze politici kennelijk ook niet, zo is in 2007 gebleken. Leterme is met zijn vergaderingen zelfs gevlucht naar een klein hotelletje in Brugge, opdat de pers niet langer zou weten waar men vergaderde (het duurde drie dagen voor de gieren van de media erachter kwamen waar de politieke kopstukken rond de tafel zaten).

Weten politici dit dan niet? Ik betwijfel het. Volgens mij weten politici zeer goed wat de gevolgen ervan zijn om sterke uitspraken te doen in een of ander interview. Waarom doen ze het dan? Daar heb ik slechts het raden naar, maar ik vermoed dat ik wel iets kan aandragen. Want politici hebben een zeer onzeker bestaan. Ze kunnen hoge toppen scheren, maar de daaropvolgende verkiezingen zeer diep vallen. En het wordt gevaarlijk wanneer je in rekening neemt dat die toppen en dalen in grote mate bepaald worden door … de media. Wat kan het een politicus schelen of er een staatshervorming komt of niet? Wat kan het een politicus schelen of zijn beleid goed is of niet? Een doorsnee politicus wil – volgens mij – in de eerste plaats herkozen worden. En om herkozen te worden, is het belangrijker dat je op een goed blaadje staat bij de media dan dat je goed beleid voert of kwalitatief hoogstaand werk aflevert in het parlement. De pers moet er immers voor zorgen dat er op de positieve manier over je gepraat wordt, wil je scoren bij de verkiezingen. En de beste manier om bij de journalisten op een goed blaadje te staan, is ze geven wat verkoopt : spektakel.

Hela! Hola! Er klopt iets niet in mijn redenering. En de Openbare Omroep dan? Die hoeft toch geen winst te maken? Die kan dus toch dingen uitzenden of op hun website plaatsen die niet verkopen? Mis poes. De Openbare Omroep is steevast de aanvoerder in de kijkcijfer top-10. En met de besparingen die worden doorgevoerd kan ze zich het niet permitteren die positie te verliezen. Want als de VRT niet voldoende kijkcijfers haalt en Deredactie.be niet voldoende hits, dan volgt ongetwijfeld een tirade van de oppositie – ik noem geen belangrijke lijstnamen. Dat men de openbare oproep beter kan commercialiseren, dat men zich er los van moet maken en niet langer geld in dat bodemloos vat moet pompen. En dan krijgen ze gelijk van de commerciële media, die hun kans schoon zien om hun marktaandeel te vergroten. En van de burger, die maar al te graag wat spektakel heeft en dat geknoei van de regering beu is (over wat de regering goed doet, dient immers niet bericht te worden – dat leest toch niemand). En dan moet de minister van media zich verdedigen, moet die hun budget naar beneden halen, en moet de aandacht zo snel mogelijk terug naar de aardbeving in Haïti of een of andere gek die van verkrachten en moorden kennelijk een hobby had gemaakt.

Nee, het deert nog weinig mensen dat het nieuws dat ze voorgeschoteld krijgen eigenlijk geen nieuws is. Dat wat ze zien op tv of in de krant eigenlijk zaken zijn die geen enkele invloed hebben op
hun leven, maar waar ze zich wel op kunnen vergapen. Waar groot geld mee te verdienen valt. Mensen die echt nieuws willen, zijn gedoemd tot een digitale zoektoch, tot het bijhouden van duizend-en-een newsfeeds van allerlei parlementen en instanties, of van Engelstalige kranten die de naam kwaliteitskrant nog enigszins waard zijn, maar die helaas bitter weinig schrijven over wat er zich in de Belgische politieke wereld afspeelt. En slechts weinig mensen zijn bereid elke dag zo veel tijd te besteden aan het opzoeken van nieuws.

Dit alles in rekening genomen, stel ik mezelf en u de vraag wat de beste garantie biedt op een goed bestuur. De achterkamertjespolitiek, waarbij de pers enkel kan berichten over wat beslist is, en de kiezer aldus een beeld krijgt van waar de politicus voor staat, of de spektakelpolitiek, waarbij de kiezer dient te oordelen op one-liners en het al dan niet sympathieke beeld dat van iemand wordt opgehangen in zijn favoriete krant. Of kan de voetbalclub waar iemand voor supportert werkelijk een positieve invloed hebben op het beleid dat hij voert?

iPhone, Samsung Star, Blackberry bold, Palm Pre, Nexus One, stuk voor stuk zijn het hippe toestellen. Stuk voor stuk gaan ze gepaard met enorme reclamebudgetten, en stuk voor stuk verkopen ze als zoete broodjes. Dat het ene gepaard gaat met het andere is duidelijk. Zonder die campagnes zouden ze waarschijnlijk (om ‘zeker’ niet te gebruiken) veel minder verkopen. Maar het feit dat er zo’n campagnes worden opgezet en dat er zo veel nieuwe modellen worden uitgebracht, is een (niet zo stille) getuige van het gigantisch verkoopspotentieel dat gsm-toestellen hebben. Want allemaal hebben we er (minimum) één, en hoe geavanceerder hoe liever. Een gsm is immers een statussymbool geworden/aan het worden (zeg nooit tegen een iPhone of Blackberry ‘gsm’, je wordt zo goed als zeker door de trotse – en voor hij zijn gsm kocht rijke – eigenaar gecorrigeerd). Bovendien zijn die technische snufjes vaak ook buitengewoon praktisch. Niets is immers handiger dan snel even iets dat je in de les niet met zekerheid wist op internet te kunnen opzoeken eenmaal je het klaslokaal verlaten hebt, zoals ikzelf veelvuldig doe. En dan hebben we nog het sms’en en e-mails en telefoneren. Het resultaat van dit alles is dat men er voortdurend mee bezig is, mee in zijn hand loopt, en hem gebruikt.

Nu rijst echter meer en meer de vraag of deze zowel hippe als praktische toestellen wel helemaal zonder gevaren zijn – naast het feit dat je met de metalen cover van de iPhone iemand de kop in kunt slaan. Want met straling tegen je kop aanlopen, kan toch niet gezond zijn? Zoekwerk op internet maakt eigenlijk weinig wijzer. Want waar je vooral achter komt, is dat de meningen verdeeld zijn. Volgens de ene is het gevaar miniem, volgens de andere lopen we allemaal quasi zelfmoord te plegen als we een telefoontje plegen. Nu, ze zijn het er op z’n minst al over eens dat er een gevaar is. Ik geef een kort overzichtje van waar ik tijdens mijn zoektocht op ben gestoten.

Om te beginnen zijn bijna alle websites die ik las het erover eens dat veelvuldig gebruik van een mobiele telefoon gevolgen heeft als hoofdpijn, concentratiestoornissen, warmtegevoel aan het hoofd, oorpijn, vermoeidheid, duizelingen, slapeloosheid etc. Daar is er dus een vrij grote consensus. Hoe dit komt is bij de ene symptomen voor de hand liggend (warmtegevoel, hoofdpijn), bij de andere minder (slapeloosheid). Bovendien ‘kibbelen’ wetenschappers naast over de dieper liggende oorzaak van deze uiterlijke symptomen ook en vooral over hoe schadelijk deze oorzaak is, en wat de gevolgen op lange termijn zijn. Met ‘op lange termijn’ bedoel ik na een aantal jaren gsm-gebruik. Met andere woorden, nu beginnen we er de eerste gevolgen van te zien, maar die kunnen in het komende decennium nog zeer sterk veranderen.

Toch heeft de Stichting tegen Kanker, op basis van de voorlopige (!) resultaten van het Interphone-onderzoek van de Wereldgezondheidsorganisatie een waarschuwing uitgebracht in verband met gsm-gebruik. De resultaten van het onderzoek in kwestie zijn nog niet definitief, maar toch is er volgens de Stichting voldoende reden tot ongerustheid, en op z’n minst tot voorzichtigheid. De Stichting wil dan ook dat gsm’s verboden worden voor kinderen onder de 12 jaar en raadt aan om gesprekken kort te houden, bij voorkeur te sms’en (het is logisch dat het gezonder is je gsm op een halve meter voor je uit te houden dan hem tegen je hoofd te gaan duwen), niet te bellen vanuit een rijdend voertuig (dan straalt je gsm namelijk een groter vermogen uit, om de dichtstbijzijnde mast te zoeken (en bovendien is het, wanneer je zelf achter het stuur zit, ook een stuk veiliger), en de gsm niet op je (dus in je broekzak) te dragen, zelfs niet als hij op stand-by staat.

Maar natuurlijk, ik ben geen wetenschapper en heb ook geen enkele intentie om dat ooit te worden – om eerlijk te zijn. Ik heb dan ook geen enkele autoriteit op dit gebied. Vul gerust aan of corrigeer me in de reactie’s…

Het is - als je mijn blog al een tijdje bijhoudt - gekend dat ik een haat-liefde verhouding heb met de netwerksite facebook. Het ene moment wil ik alles weghalen, het andere moment vind ik het geniaal, omwille van de vlotte communicatiemogelijkheden. Ondertussen ben ik alweer een tijdje naar de tweede kant aan het overhellen, maar vandaag kwam er weer een ommeslag.

Vroeger zou men het afgekeurd hebben, en velen zijn er nog altijd bang van: zomaar informatie over jezelf te grabbel gooien op het internet. Schrijven wat je denkt (zoals ik doe op deze blog) of wat je doet (cf. twitter of facebook), of foto's van jezelf het www op gooien, velen zijn er nog steeds als de dood voor. En dan zwijgen we nog maar over het online beheren van documenten (bijvoorbeeld google docs) of mail (gmail en hotmail). Maar de algemene mentaliteit, in het bijzonder maar zeker niet alleen onder jongeren, gaat de tegenovergestelde richting uit. Sociale netwerksites worden als leuk, gezellig en sociaal ervaren (en ikzelf ben helemaal geen uitzondering, in tegendeel) en elektronische communicatie is algemeen goed geworden.

Maar vandaag las ik iets zeer gevaarlijks op de website van De Morgen. Mark Zuckerberg, de oprichter van Facebook, verklaart er letterlijk dat ‘privacy’ een begrip uit het verleden is. En dan wordt het gevaarlijk. Want wanneer het hoofd van een bedrijf (jazeker, facebook is in de eerste plaats een bedrijf) zo’n sterke uitspraken doet, zit daar volgens mij meer achter. Of misschien zoek ik het te ver. Misschien is het ook gewoon zijn mening die hij verkondigt. Welk van de twee het ook is, zo’n uitspraken uit zijn mond lezen maakt me bezorgd. Er zijn allerlei wetgevingen die onze privacy beschermen, zelfs filmpjes van misdadigers op het internet gooien is hun privacy schenden. Maar de ‘big boss’ van de website waar ik verschillende foto’s op heb staan en waar ik allerlei zaken over mijn leven op zet, verklaart dat privacy een begrip uit het verleden is.

“Mensen zijn gewend geraakt aan het delen van meer informatie met meer mensen. Die sociale norm is gewoon veranderd in de loop van de tijd,” argumenteert hij. Ik slik even. Mensen zijn zeker gewend geraakt aan het delen van informatie met meer mensen, maar vaak is dat uit onwetendheid. Ze weten of beseffen niet welke gevolgen wat ze op facebook of twitter plaatsen zou kunnen hebben, getuige mensen die ontslaan worden omdat ze op facebook plaatsen dat hun baas hen niet aan staat, of door hun vrouw aan de deur worden gezet doordat ze foto’s van hun minnares erop gooien.

Maar zo’n dingen passen niet in het kraam van Zuckerberg. Nee, dat de mentaliteit is veranderd past beter in zijn kraam. Want met die opvatting, kan hij de macht van zijn bedrijf over ons leven serieus vergroten. Gelooft u mij niet? Laat ons dan eens in een haastje hun privacybeleid doorbladeren.


“Certain categories of information such as your name, profile photo, list of friends and pages you are a fan of, gender, geographic region, and networks you belong to are considered publicly available to everyone, including Facebook-enhanced applications, and therefore do not have privacy settings”

Met andere woorden, belangrijke info zoals naam, foto, vrienden, en zaken waar je fan van bent kan iedereen lezen. Onschuldig, ja. Maar diegene waarbij je gesolliciteerd hebt zal maar te zien krijgen dat je fan bent van ‘zo lang mogelijk in bed blijven liggen’ – om maar iets te zeggen.

“Facebook is a free service supported primarily by advertising. We will not share your information with advertisers without your consent. We allow advertisers to select characteristics of users they want to show their advertisements to and we use the information we have collected to serve those advertisements.”

Bref, onze informatie wordt voortdurend doorgescand om ons ‘reclame op maat te geven’. Maar facebook is lang niet de enige die zich hier schuldig aan maakt. Is het u nooit opgevallen dat de reclame bij gmail altijd in overeenstemming is met de inhoud van de mails in uw mailbox? Ik begin meer en meer met het Grote Broer-idee te spelen.

“When you access Facebook from a computer, mobile phone, or other device, we may collect information from that device about your browser type, location, and IP address, as well as the pages you visit.”

Big brother is watching you…

Oké. We zijn zo ver. Nu nog eventjes hun gebruiksverklaring doorlezen…

“For content that is covered by intellectual property rights, like photos and videos ("IP content"), you specifically give us the following permission, subject to your privacy and application settings: you grant us a non-exclusive, transferable, sub-licensable, royalty-free, worldwide license to use any IP content that you post on or in connection with Facebook ("IP License"). This IP License ends when you delete your IP content or your account unless your content has been shared with others, and they have not deleted it.”

Met andere woorden, zet een foto op facebook, en facebook wordt eigenaar van die foto, maar weet zich wel nog gebonden door jouw privacy-instellingen. Of begrijp ik het verkeerd? (reacties steeds welkom)

“When you delete IP content, it is deleted in a manner similar to emptying the recycle bin on a computer. However, you understand that removed content may persist in backup copies for a reasonable period of time (but will not be available to others).”

Bref: als je die foto van daarnet wil verwijderen, kan die nog ergens in een of andere database blijven staan voor onbepaalde tijd… (wat is immers ‘reasonable’?)

“When you publish content or information using the "everyone" setting, it means that everyone, including people off of Facebook, will have access to that information and we may not have control over what they do with it.”

Dit is maar logisch, maar het is wel zéér verraderlijk dat bij een nieuw account standaard behoorlijk wat zaken op ‘everyone’ ingesteld staan…

“If you violate the letter or spirit of this Statement, or otherwise create possible legal exposure for us, we can stop providing all or part of Facebook to you”

M.a.w. je kunt ten aller tijde van facebook gegooid worden als je iets doet dat de administratoren niet zint. De ‘spirit of this statement’ is immers nogal los te interpreteren… Hoe vaak hoor je het niet – “ik bedoelde het feitelijk zo”. Dit is hier van toepassing. Oké, ik weet het, hier ga ik heel ver, maar het was gewoon een bedenking die ik maakte. Opnieuw, als ik in de fout ga, reageren is vrij.

En ik durf te wedden dat ik nog dingen niet heb zien staan.

Maar wat wil ik nu feitelijk bereiken met deze post – waar ik toch eventjes heb aan gezeten? Ik wil facebook allerminst zwart maken – hoewel het inderdaad niet erg positief is. Facebook is en blijft een revolutie op het gebied van web 2.0, en zoals gezegd, andere webspelers zoals bijvoorbeeld Google moeten niet onderdoen wat gebruiksvoorwaarden betreft.

Wat ik vooral wil aantonen is dat Facebook, net als Google, Twitter, Microsoft, Apple etc. een bedrijf is en blijft, en net zoals we niet overdreven happig zijn om onze informatie naar – ik zeg maar iets – Delhaize door te sturen, mogen we ook niet overdreven happig zijn om gegevens naar die bedrijven te sturen, en moeten we zeer goed opletten wat we wel en niet op het web zetten, wat natuurlijk niet wegneemt dat het een fantastisch medium is om contact te hebben/houden met vrienden, of om je mening te spuien, zoals ik hier nu doe op deze blog.

Misschien best de gebruiksvoorwaarden van cktail ook nog eens doornemen.

Quosque Tandem, minister Daerden?

Hoe lang nog, zult gij het ministerambt zo tot schande zijn? U bent minister van Pensioenen, een ambt met zo'n groot belang - de vergrijzing is een van de grootste problemen van de toekomst. En wanneer ene Senator (Geert Lambert) u dan een vraag stelt, dan antwoordt u zo. Dan staat u daar als een ordinaire zatlap flarden 'Nederlands' te lallen waar kop noch staart aan te krijgen is.

Inderdaad, minister Daerden, zat zijn is geen schande. Dat u er na een glorieuze verkiezingsoverwinning eentje te veel op hebt, valt door de vingers te zien. Dat kan iedere politicus overkomen (u bent - bij mijn weten- op zijn minst - nog - niet op een tafel gaan dansen). U was er plots razendpopulair door. In Vlaanderen, maar ook buiten ons kleine Belgenlandje. 'Daerdenmania' werd een begrip in de politieke wereld, en het was u gegund. Hoewel ik nooit begrepen heb waarom een zat televisieoptreden iemand op slag een populair politicus kan maken.

Maar dit vind ik niet meer grappig. Dit vind ik alle verbeelding tarten. Een antwoord op een serieuze vraag op die manier geven. 'Saoul' in het spreekgestoelte van de Senaat. Sorry, mijnheer Daerden, maar daar kan ik geen begrip meer voor opbrengen. U wordt voldoende betaald, maak uzelf, uw ambt, en de (eventuele) waardigheid van andere senatoren niet ten schande, en probeer in het vervolg op z'n minst nuchter in de Senaat te verschijnen.

Met vriendelijke groeten

Reeds een tijdje ben ik bezig met internet en websites en blog etc. etc. Maar, zoals ik waarschijnlijk wel al enkele keren heb laten vallen: ik ben dat programmeergedoe lichtjes beu. Waarom? Geen idee. Gewoon, geen zin meer om mijn editor nog open te zetten en uren aan een stuk zitten zoeken naar een komma die ik ergens vergeten ben. Of ik daarom mijn webleven opgeef? Nee! Natuurlijk niet! Mezelf kennende zal ik er binnen enkele maanden plots weer zin in krijgen en aan het webprogrammeren slaan. En bovendien hou ik ook mijn blog up-to-date, of course. Ik heb er zelfs al aan gedacht om enkele dingen in het Engels of het Frans neer te pennen, waarom ook niet?

En, over talen gesproken, ik ben ook nog bezig met een ander project. Reeds enkele maanden speel ik het internetspel 'Ere Moyenne', een rollenspel dat zich afspeelt in de middeleeuwen. Dit is echter enkel in het Frans, Engels en Grieks beschikbaar (ik speel het in het Fr, er staat al genoeg Engels online). En ik ben dus aan het vertalen geslagen, en ben druk bezig dit (hyperverslavende maar o zo leuke en sociale) spel te vertalen naar het Nederlands. En ik moet zeggen, ik ben serieus geschrokken hoe veel tekst er in zo'n spelletje kruipt. De voortgang van de vertaling kun je hier volgen, als je geïnteresseerd zou zijn.

PS. De examens zijn voorbij! Jeuj!

Maar voor ik start met leren, wil ik u eerst voorstellen aan de beste spreker die ik ooit gezien heb. Met de beste presentatie die ik ooit heb gezien. Nu ja. 'De Beste' is altijd gevaarlijk. Maar toch in elk geval een van de betere. En de inhoud van de presentatie mag er trouwens ook wel zijn...